En een beginnend speldenkussen

Ik heb zojuist de laatste hand gelegd aan de stitchery voor het speldenkussen! Het was ontzettend leuk om te doen, maar wel erg klein... Dan is het moeilijk om de rondjes ook echt rond te krijgen, tenzij je ministeekjes gebruikt. Wat ik dan ook wel doe, maar dan zit je net bij een bocht en moet je of een mini-ministeek maken, of een steek die gigagroot lijkt in vergelijking met de rest. Lastig dus. Ook twijfel ik een beetje over mijn overtrekkunsten, ik vind dat de klosjes garen niet echt op klosjes lijken...


Is het witte achtergrondstofje met klein damask patroon trouwens niet helemaal geweldig? Ik ben verliefd!
Zo moet het er trouwens ongeveer uitzien als hij klaar is, het patroon uit het boek van Anni Downs "Some Kind of Wonderful".



Hier is een kleine preview van de vierkantjes die ik heb geselecteerd voor de bovenkant (en onderkant, die ziet er hetzelfde uit).


Nu is het natuurlijk wel een dilemma: wat ga ik als eerste afmaken? Een speldenkussen is natuurlijk wel erg handig en zo klaar, maar de etui vind ik eigenlijk leuker. Maar aan de andere kant: als je het speldenkussen klaar hebt, is de etui ook weer makkelijker te maken, aangezien ik een speldenkussen toch wel echt nodig heb. Ik ben erachter gekomen dat het geen goed idee is om spelden in je broekspijp te prikken. Daarnaast heb ik ook een lichtelijk paranoïde moeder die op jonge leeftijd ooit eens een enorme stopnaald door haar voet heeft gekregen. Letterlijk DOOR haar voet, de bovenkant kwam er net niet uit, maar het vel stond wel bol zal ik maar zeggen (tja, hoe zeg je dit netjes zonder dat mensen misselijk worden...). Je kunt je voorstellen: dit visuele plaatje is wel een heel afschrikwekkend middel tegen los slingerende naalden/spelden.

Bij nader inzien denk ik dat toch het speldenkussen tot eerste echte afgeronde naaiproject wordt gebombardeerd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen