Afwezige staartveertjes

Ja, ik zie het... mijn laatste post is 5 juni geweest. Normaal laat ik er nooit zo'n groot gat tussen vallen, omdat ik alles maanden in het voren schrijf, maar ik had een klein gezondheidsprobleempje sinds april, dus ja, dat ging niet zo goed. Kleine understatement. Daar kwam ook nog eens bij dat ik de mogelijkheid kreeg om nu eens écht goed uit te zoeken wat er met me aan de hand zou zijn, en de MRI's en andere onderzoeken die volgden ook niet echt bevordelijk waren voor mijn beperkte energie. Er kwam overal helaas natuurlijk niets uit, op één ding na... 20 jaar na een tekenbeet met rode kring test ik voor het eerst positief op de ziekte met Lyme! Als je zolang al met een extremiteit aan klachten loopt, is het een opluchting om te horen dat je niet gek bent, dat het niet tussen je oren zit, maar dat er daadwerkelijk een oorzaak is. Wat er nu gaat komen is nog onzeker, ze testen eerst op andere dingen (bijv. hoe mijn immuunsysteem ervoor staat en of er nog andere bijkomende virussen of infecties zijn) en dan gaan ze kijken naar een behandeling. Van wat ik hoorde, is het nogal heftig, dus ik hoop dat ik in staat zal zijn om dit blog bij te houden, of überhaupt om te quilten, want dat is de laatste tijd best zwaar voor me, en erg lastig omdat ik de hele tijd aan het trillen ben en de kracht niet heb om de naald erdoor te krijgen.

Gelukkig gaat dat de laatste weken weer beter, dus kan ik eindelijk weer wat doen! Ik ben wel wat meer overgestapt naar haken en breien de laatste tijd, omdat je dat best trillend kunt doen, terwijl patchwork toch meer precisie vereist.

Maar wees gerust: ik heb genoeg om te showen! De Tailfeathers quilt gaat hard, omdat stitchery wel goed lukt! En ik heb nog heel wat liggen van de afgelopen maanden waar ik nog niet aan toe ben gekomen om te bloggen. Ik heb net gekeken (ik maak een mapje voor elke blogpost), en ik kan er nu 23 schrijven, dus dat is zeker niet verkeerd! Zeker als je kijkt naar wat er nog gaat komen de aankomende maanden (Stonefields-dagen bij Quilt it Dotty, de Hampton die nog in elkaar moet, na Tailfeathers een nieuwe stitchery quilt, de bezoeken aan mijn favoriete quiltwinkels).

Nog even een kleine opmerking trouwens. Ik zal het verder niet over mijn gezondheid hebben. Dit is een handwerkblog, en daar moet de nadruk op liggen. Ik had het normaal ook niet zo snel verteld, maar omdat ik zolang niets kon schrijven, vond ik dat ik jullie een verklaring schuldig was, en aangezien de aankomende maanden/jaren zwaar gaan worden, kan het best weer voorkomen dat het even niet lukt. Mocht je benieuwd zijn naar mijn weg met Lyme, dan is daar mijn andere blog voor, waar ik columns neerzet die ik voor de Lees ME schrijf (tot een paar weken terug had ik het stempel ME, die blijf ik ook naast Lyme houden).

Maar goed! Ik heb heeel veel posts gepland over de Tailfeathers/Staartveertjes quilt, dus daar ga ik mee beginnen!


Want ja, ik heb tussen april en nu toch weer 3 blokken afgekregen... Dat betekent dat 2/3e nu in elkaar zit! Maar die post komt later ;) Jaja, ik maak jullie lekker nieuwsgierig :D Dat is een kleine tactiek van me, zodat mijn blog weer een beetje in the picture komt, haha!


Helaas is net het koppie van het vogeltje af, met het snijden was het goed, maarja, ik was vergeten dat de naadtoeslag er natuurlijk nog bij moest komen... sorry, vogeltjes! 


Deze staat er tenminste wel goed op :) 


En ook deze vogel heeft het naar zijn zin. Net als onze parkietjes... Joep en Goof hebben ook iets met "losse draadjes". Maar dan wel gele of beige borduurdraadjes, andere kleuren mot meneer niet.


Er wordt heerlijk gesabbeld... de hele dag door!


Lekker met de ogen dicht...



Ook Goof kan er wat van! 
Het kost wel wat, al die draadjes die er per maand doorheen gaan, maar het is schattigheid ten top... ((mocht je parkieten hebben, pas wel op met draden in de kooi, ze kunnen erin verstrikt raken! Erbij blijven dus of ze zo hoog ophangen dat ze er net bij kunnen met hun snavel - na het nemen van de foto van Goof hebben we het draadje weggehaald, want dit is niet de bedoeling))


En hier is een klein overzichtje hoe het nu is! Het middelste gedeelte komt als laatste van de rij, omdat daar heel weinig stitchery in zat, en wel veel naaiwerk... Maar het wordt wel wat, hè? Ik ben zelf nog steeds ontzettend blij met de kleurenkeuze van deze quilt. En stiekem ook wel trots :D

4 opmerkingen:

  1. Moest toevallig van de week nog aan je blog denken en vreesde al minder nieuws op gezonheidsgebied of om positief te blijven dat je juist superveel energie had en druk bezig was met andere dingen dan handwerken. Heel veel beterschap en sterkte. Lyme is zeker niet niks. Een meisje hier in de plaats heeft het ook (ziekenhuizen hebben het niet goed vastgesteld in de begintijd) en met haar gaat het nu heel slecht. Bij haar is ook een poosje aan ME gedacht en ze heeft ook tijden ergens 2 jaar ter observatie gelegen. Ik hoop dat het met jou snel beter gaat, voor jou en voor je familie.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor je lieve reactie! Helaas is het verhaal van het meisje maar al te herkenbaar voor mij... Inclusief "revalidatietraject" waar ik alleen maar slechter van werd en uiteindelijk het etiket ME gekregen, waar je helaas weinig mee kunt. Maar ik heb nu hoop op erkenning, en misschien wel een klein stukje genezing :) maar hoe dan ook: ik blijf handwerken :D

      Verwijderen
  2. Wat zo'n klein rot beestje wel niet op zijn geweten kan hebben. Je staat er eigenlijk niet bij stil. Dacht eigenlijk dat ze pas de laatste jaren Lyme doorgaven, maar dat is dus niet zo.... Hou je haaks!
    Maar wat worden je vogeltjes gaaf. En wat zijn je parkietjes leuk!! Wij hadden vroeger ook een parkiet en die had een hekel aan een bepaald soort ruitje. Als mijn broer een overhemd aanhad met dat ruitje. Viel de parkiet hem aan.
    Groetjes Marguerite

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, apart he... Zo'n miniding dat zulke ellende kan veroorzaken... Helaas doen ze dat inderdaad al jaren... Misschien als ze toen meer hadden geweten, dan had ik wel op tijd antibiotica gekregen, maar dat is alle,aal achteraf. Gelukkig vinden ze steeds meer over lyme, al blijft er ook veel onduidelijk.

      Haha, wat een schattige parkiet! Ze zijn echt allemaal uniek :) Dat ie een bepaald ruitje niet kan hebben, das echt heel apart! En best schattig :D mijn vorige parkiet, Muts, was doodsbang voor de kleur oranje. Dat was best heftig voor haar tijdens EK's :P Joep daarentegen heeft het juist met alle stofjes en lapjes (en tassen en spiegels)... De ideale parkiet voor ons dus ;) Ze blijven leuk...

      Verwijderen